Żółciak siarkowy - Laetiporus sulphureus. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Nie jest bezwzględnie trującym gatunkiem.
Jak wygląda?
Tworzy duże, zachodzące na siebie wachlarzowate półki. Górna powierzchnia jest pomarańczowożółta, a zaokrąglony brzeg i drobne pory od spodu siarkowożółte. Młody miąższ jest miękki i soczysty, później staje się suchy, kredowy oraz łamliwy.
Występowanie i sezon
Pasożytuje i saprotrofizuje na wielu drzewach liściastych, szczególnie dębach, wierzbach, topolach i drzewach owocowych. Wyrasta od wiosny do jesieni na pniach, ranach i martwym drewnie.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Nie jest bezwzględnie trującym gatunkiem. Młode, prawidłowo rozpoznane i dobrze obrobione owocniki są przez wiele źródeł uznawane za jadalne, jednak surowe, stare lub źle tolerowane mogą wywołać nudności, wymioty, biegunkę i reakcje alergiczne. Dzieciom oraz osobom wrażliwym nie należy go podawać.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Może być mylony z innymi żółtymi hubami. Kluczowe są miękkie półki, siarkowe pory i brak blaszek. Owocnik z drzewa iglastego lub egzotycznego wymaga szczególnej ostrożności oraz pewnego oznaczenia.
Cechy w skrócie
- żółtopomarańczowe zachodzące półki
- siarkowożółte drobne pory
- brak trzonu i blaszek
- możliwe zatrucia i nietolerancje mimo warunkowej jadalności
Podsumowanie
Żółciak siarkowy powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
