Gąska białobrązowa - Tricholoma albobrunneum. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz ryzyko związane z kontaktem lub spożyciem. Gatunek jest uznawany za niejadalny i bywa klasyfikowany jako trujący z powodu dolegliwości pokarmowych.
Jak wygląda?
Kapelusz jest kasztanowy do czerwonobrązowego, podczas wilgoci lepki, z długo podwiniętym brzegiem. Białe lub kremowe blaszki są wykrojone przy trzonie i z czasem mogą rdzawo plamić. Trzon ma jasny szczyt i brązowowłóknistą dolną część, zwykle rozdzielone dość wyraźną granicą.
Występowanie i sezon
Tworzy mikoryzę przede wszystkim z sosnami. Wyrasta na piaszczystych, kwaśnych glebach w borach i na ich obrzeżach od późnego lata do jesieni.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Gatunek jest uznawany za niejadalny i bywa klasyfikowany jako trujący z powodu dolegliwości pokarmowych. Nie należy próbować surowego miąższu ani sprawdzać goryczy językiem.
Jeżeli doszło do spożycia i pojawiają się objawy, należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Warto zabezpieczyć resztki potrawy i surowe okazy do oznaczenia. Nie wywołuje się wymiotów bez polecenia personelu medycznego.
Możliwe pomyłki
Może przypominać gąskę czerwonobrązową i inne brunatne gąski. Znaczenie ma lepkość kapelusza, granica barw na trzonie, związek z sosną i cechy mikroskopowe. Sam kolor nie wystarcza.
Cechy w skrócie
- kasztanowy lepki kapelusz
- białe wykrojone blaszki
- dwubarwny włóknisty trzon
- mikoryza z sosną
Podsumowanie
Gąska białobrązowa wymaga ostrożnego oznaczania i nie powinien być zbierany do spożycia. Fotografia może wspierać naukę, ale nie zastępuje oceny całego okazu, siedliska i konsultacji z grzyboznawcą.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
