Dzwonkówka trująca - Entoloma sinuatum. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz ryzyko związane z kontaktem lub spożyciem. Powoduje ostre zatrucia żołądkowo-jelitowe.
Jak wygląda?
Dzwonkówka trująca jest dużym, masywnym przedstawicielem rodzaju. Kapelusz bywa kości słoniowej, kremowy lub szarawy, często z falistym brzegiem. Blaszki są początkowo żółtawe lub kremowe, później łososioworóżowe, szeroko wykrojone przy trzonie. Trzon jest biały, pełny i bez pierścienia.
Występowanie i sezon
Rośnie głównie w ciepłych lasach liściastych, parkach i na skrajach drzewostanów, często na glebach wapiennych pod dębami, bukami lub grabami. Owocnikuje od lata do jesieni, nierzadko grupami.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Powoduje ostre zatrucia żołądkowo-jelitowe. Nudności, silne wymioty, bóle brzucha i biegunka mogą doprowadzić do odwodnienia. Przy podejrzeniu spożycia potrzebny jest pilny kontakt z lekarzem oraz zabezpieczenie resztek posiłku.
Jeżeli doszło do spożycia i pojawiają się objawy, należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Warto zabezpieczyć resztki potrawy i surowe okazy do oznaczenia. Nie wywołuje się wymiotów bez polecenia personelu medycznego.
Możliwe pomyłki
Najgroźniejsze są pomyłki z gęśnicą wiosenną i lejkówką szarawą. Dzwonkówka ma różowy wysyp zarodników i różowiejące dojrzałe blaszki, jednak młode owocniki jeszcze tej cechy nie pokazują.
Cechy w skrócie
- duży jasny kapelusz z falistym brzegiem
- blaszki zmieniające barwę na łososiową
- biały trzon bez pierścienia
- silnie trująca dla przewodu pokarmowego
Podsumowanie
Dzwonkówka trująca wymaga ostrożnego oznaczania i nie powinien być zbierany do spożycia. Fotografia może wspierać naukę, ale nie zastępuje oceny całego okazu, siedliska i konsultacji z grzyboznawcą.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
