Dzwonkówka torfowiskowa - Entoloma elodes. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz ryzyko związane z kontaktem lub spożyciem. Dane toksykologiczne dla tego rzadko spotykanego gatunku są skąpe.
Jak wygląda?
To drobny, kruchy grzyb o dzwonkowatym lub wypukłym, szarobrązowym kapeluszu. Wilgotna skórka bywa półprzezroczysta i prążkowana od blaszek. Blaszki z wiekiem przybierają różowawy ton od zarodników, a smukły trzon jest szary lub brązowawy i pozbawiony pierścienia.
Występowanie i sezon
Jest związana z wilgotnymi, kwaśnymi siedliskami, przede wszystkim torfowiskami i płatami torfowców. Owocniki pojawiają się od lata do jesieni. Osuszanie torfowisk ogranicza miejsca jej rozwoju.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Dane toksykologiczne dla tego rzadko spotykanego gatunku są skąpe. Źródłowy atlas zalicza go do trujących, a literatura mykologiczna traktuje co najmniej jako niejadalny. Z powodu trudnej identyfikacji dzwonkówek nie wolno zbierać go do spożycia.
Jeżeli doszło do spożycia i pojawiają się objawy, należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Warto zabezpieczyć resztki potrawy i surowe okazy do oznaczenia. Nie wywołuje się wymiotów bez polecenia personelu medycznego.
Możliwe pomyłki
Podobnych, szarobrązowych dzwonkówek jest wiele, a pewne oznaczenie często wymaga oceny zarodników i cystyd pod mikroskopem. Różowe blaszki wskazują na rodzaj, ale nie rozstrzygają gatunku.
Cechy w skrócie
- mały higrofaniczny kapelusz
- różowiejące blaszki
- smukły trzon bez pierścienia
- torfowiska i torfowce
Podsumowanie
Dzwonkówka torfowiskowa wymaga ostrożnego oznaczania i nie powinien być zbierany do spożycia. Fotografia może wspierać naukę, ale nie zastępuje oceny całego okazu, siedliska i konsultacji z grzyboznawcą.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
