Wilgotnica czerniejąca - Hygrocybe conica. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Status toksykologiczny nie jest jednoznaczny.
Jak wygląda?
Kapelusz jest ostro stożkowaty, żółty, pomarańczowy lub czerwony, a podczas wilgoci śliski i błyszczący. Grube, woskowate blaszki mają podobne barwy. Trzon jest smukły i żółtopomarańczowy. Wszystkie części po uszkodzeniu albo ze starości stopniowo czernieją.
Występowanie i sezon
Rośnie na ubogich, nienawożonych łąkach, pastwiskach, murawach, wydmach i polanach. Owocniki pojawiają się od lata do późnej jesieni. Jej siedliska zanikają wskutek nawożenia i przekształcania muraw.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Status toksykologiczny nie jest jednoznaczny. Gatunek jest powszechnie uznawany za niejadalny, a część źródeł podaje możliwość zaburzeń pokarmowych. Z uwagi na trudną grupę i wartość przyrodniczą siedlisk nie należy go zbierać.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Podobne kolorowe wilgotnice również mogą czernieć. Tempo czernienia, kształt kapelusza, przyczep blaszek i mikroskopia pozwalają rozdzielić gatunki.
Cechy w skrócie
- ostro stożkowaty kapelusz
- żółte, pomarańczowe lub czerwone barwy
- woskowate blaszki
- silne czernienie po uszkodzeniu
Podsumowanie
Wilgotnica czerniejąca powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
