Tęgoskór korzeniasty - Scleroderma septentrionale. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Nie jest grzybem jadalnym, a dane wskazują na możliwość działania toksycznego podobnego do innych tęgoskórów.
Jak wygląda?
Tworzy żółtawy lub brązowawy, częściowo zagłębiony w piasku owocnik o powierzchni gładkiej albo drobno łuskowatej. Od podstawy odchodzą wyjątkowo długie, rozgałęzione sznury grzybni przypominające korzenie. Dojrzałe wnętrze wypełnia ciemna masa zarodników.
Występowanie i sezon
Jest specjalistą piaszczystych wydm, muraw i wrzosowisk północnej strefy klimatycznej. W Polsce należy do bardzo rzadkich grzybów chronionych. Stanowiska pozostawia się nienaruszone.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Nie jest grzybem jadalnym, a dane wskazują na możliwość działania toksycznego podobnego do innych tęgoskórów. Ochrona gatunkowa sama w sobie wyklucza pozyskiwanie do jakiegokolwiek użytku.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Może przypominać inne tęgoskóry i młode purchawki. Najważniejsze są wydmowe siedlisko, częściowe zagłębienie oraz bardzo długie ryzomorfy, ale oznaczenie rzadkiego okazu powinien potwierdzić specjalista.
Cechy w skrócie
- kulisty owocnik zagłębiony w piasku
- długie korzeniopodobne ryzomorfy
- ciemna masa zarodników
- gatunek rzadki i chroniony
Podsumowanie
Tęgoskór korzeniasty powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
