Tęgoskór cytrynowy - Scleroderma citrinum. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Jest trujący.
Jak wygląda?
Owocnik jest kulisty lub spłaszczony, bez wyraźnego trzonu. Gruba, twarda okrywa ma kolor cytrynowy, ochrowy lub żółtobrązowy i pokrywają ją ciemne, wielokątne brodawki. Wnętrze szybko staje się fioletowoczarne, marmurkowate, a następnie pyliste.
Występowanie i sezon
Rośnie na kwaśnych, piaszczystych glebach w lasach, na wrzosowiskach, skarpach i przy drogach. Często towarzyszy brzozom, dębom i sosnom od lata do późnej jesieni.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Jest trujący. Spożycie może powodować nudności, wymioty, biegunkę, zawroty głowy, zaburzenia widzenia i omdlenie. Nie jest jadalną purchawką.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Młode wnętrzniaki bywają mylone z purchawkami. Jadalne purchawki mają jednolicie białe wnętrze bez zarysu kapelusza, natomiast tęgoskór ma grubą twardą skórę, a jego gleba wcześnie ciemnieje.
Cechy w skrócie
- żółta gruba okrywa
- ciemne wielokątne brodawki
- fioletowoczarne wnętrze
- brak prawdziwego trzonu
Podsumowanie
Tęgoskór cytrynowy powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
