Strzępiak ziemistoblaszkowy - Inocybe geophylla. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Zawiera muskarynę i jest trujący.
Jak wygląda?
To mały grzyb z białym lub kremowym, stożkowatym kapeluszem zakończonym garbkiem. Powierzchnia jest jedwabiście włóknista i może promieniście pękać. Blaszki zmieniają kolor z jasnoszarego na ziemistobrązowy. Smukły biały trzon jest oszroniony u góry i bez pierścienia.
Występowanie i sezon
Występuje pospolicie w lasach liściastych, iglastych, parkach i przy drogach od lata do późnej jesieni. Tworzy mikoryzę z wieloma gatunkami drzew.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Zawiera muskarynę i jest trujący. Objawy mogą wystąpić szybko, obejmując ślinotok, poty, łzawienie, ból brzucha, biegunkę, spadek ciśnienia oraz zwolnienie tętna.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Może być mylony z małymi lejkówkami, czubajeczkami i innymi jasnymi strzępiakami. Brak pierścienia nie oznacza bezpieczeństwa, a pewne oznaczenie zwykle wymaga mikroskopu.
Cechy w skrócie
- niewielki biały kapelusz z garbkiem
- jedwabiste promieniste włókna
- ziemistobrązowe dojrzałe blaszki
- muskaryna
Podsumowanie
Strzępiak ziemistoblaszkowy powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
