Strzępiak włóknisty - Inocybe fibrosa. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Jest grzybem trującym zawierającym muskarynę.
Jak wygląda?
Jest dość dużym strzępiakiem. Kapelusz ma barwę białą, kremową lub słomkową, pozostaje stożkowaty z szerokim garbkiem i pokrywają go jedwabiste promieniste włókna. Brzeg często pęka. Blaszki z jasnych stają się gliniastobrązowe, a długi trzon jest włóknisty i bez pierścienia.
Występowanie i sezon
Rośnie w lasach iglastych i mieszanych, często na glebach wapiennych, w mikoryzie ze świerkiem, jodłą i innymi drzewami. Owocnikuje latem oraz jesienią.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Jest grzybem trującym zawierającym muskarynę. Zatrucie może rozpocząć się szybko i objawiać nadmiernym wydzielaniem śliny, potami, zwężeniem źrenic, wymiotami, biegunką oraz zaburzeniami krążenia i oddychania.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Może przypominać jasne gąski i inne duże strzępiaki. Brązowy wysyp, włóknisty kapelusz i brak pierścienia pomagają, lecz oznaczenie gatunku wymaga mikroskopii.
Cechy w skrócie
- jasny stożkowaty kapelusz
- szeroki garbek i promieniste włókna
- gliniastobrązowe blaszki
- toksyczność muskarynowa
Podsumowanie
Strzępiak włóknisty powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
