Strzępiak ceglasty - Inosperma erubescens. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Zawiera dużo muskaryny i może powodować ciężkie, potencjalnie zagrażające życiu zatrucie.
Jak wygląda?
Młody kapelusz jest kremowy lub ochrowy, stożkowaty i promieniście włóknisty. Z wiekiem rozpościera się, pęka i po dotknięciu przebarwia ceglastoczerwono. Blaszki przechodzą od jasnych do oliwkowobrązowych, a trzon także pokrywa się czerwonymi plamami.
Występowanie i sezon
Występuje w lasach liściastych, parkach, ogrodach i alejach, często na glebach wapiennych pod bukami, lipami i dębami. Pojawia się od późnej wiosny do jesieni.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Zawiera dużo muskaryny i może powodować ciężkie, potencjalnie zagrażające życiu zatrucie. Objawy obejmują gwałtowne poty, ślinotok, wymioty, biegunkę, zwolnienie tętna, spadek ciśnienia i zaburzenia oddychania.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Młode okazy mogą przypominać gęśnicę wiosenną albo drobne pieczarki. Czerwienienie rozwija się stopniowo, więc jego brak u świeżego młodego owocnika nie wyklucza gatunku.
Cechy w skrócie
- kremowy promieniście włóknisty kapelusz
- ceglastoczerwone plamienie
- brązowiejące blaszki
- wysoka zawartość muskaryny
Podsumowanie
Strzępiak ceglasty powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
