Strzępiak bzowy - Inocybe sambucina. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Jest gatunkiem trującym.
Jak wygląda?
Kapelusz jest kremowy, białawy lub bladoochrowy, stożkowaty do wypukłego, z włóknistą powierzchnią i niskim garbkiem. Blaszki początkowo są jasne, później gliniastobrązowe. Trzon pozostaje jasny, masywniejszy niż u wielu drobnych strzępiaków i nie ma pierścienia.
Występowanie i sezon
Rośnie na ubogich, kwaśnych, piaszczystych glebach w lasach iglastych i liściastych, przy bukach, dębach, sosnach i świerkach. W Polsce jest rzadko notowany.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Jest gatunkiem trującym. Strzępiaki mogą zawierać muskarynę wywołującą poty, ślinotok, łzawienie, zwolnienie serca, spadek ciśnienia, biegunkę i trudności oddechowe.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Jasne strzępiaki są bardzo trudne do odróżnienia. Pewna identyfikacja wymaga mikroskopowej oceny zarodników i cystyd. Żaden mały włóknisty grzyb z brązowiejącymi blaszkami nie powinien trafiać do kosza.
Cechy w skrócie
- jasny włóknisty kapelusz
- gliniastobrązowe dojrzałe blaszki
- brak pierścienia
- ryzyko zatrucia muskarynowego
Podsumowanie
Strzępiak bzowy powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
