Sinoblaszek trujący - Chlorophyllum molybdites. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Powoduje gwałtowne zatrucia żołądkowo-jelitowe z uporczywymi wymiotami, biegunką i bólem brzucha.
Jak wygląda?
Wyglądem przypomina dużą czubajkę. Jasny kapelusz pokrywają brązowe łuski i ciemniejszy centralny dysk. Młode blaszki są białe, lecz z dojrzewaniem przybierają charakterystyczny szarozielony kolor. Na wysokim trzonie znajduje się gruby, ruchomy pierścień.
Występowanie i sezon
Jest gatunkiem ciepłolubnym, pospolitym na trawnikach i pastwiskach w strefach cieplejszych. W chłodnym klimacie może pojawiać się w szklarniach, ogrodach i podczas gorących sezonów. Często tworzy czarcie kręgi.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Powoduje gwałtowne zatrucia żołądkowo-jelitowe z uporczywymi wymiotami, biegunką i bólem brzucha. Utrata płynów może wymagać leczenia szpitalnego. Toksyny nie są neutralizowane przez zwykłe smażenie.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Najgroźniejsza jest pomyłka z czubajką kanią i innymi czubajkami. Zielony wysyp zarodników oraz zielonkawe dojrzałe blaszki są kluczowe, ale młode owocniki jeszcze ich nie pokazują.
Cechy w skrócie
- duży parasolowaty kapelusz z łuskami
- gruby pierścień
- dojrzałe blaszki szarozielone
- zielony wysyp zarodników
Podsumowanie
Sinoblaszek trujący powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
