Pieczarka szarołuskowa - Agaricus moelleri. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Jest grzybem trującym powodującym zaburzenia żołądkowo-jelitowe.
Jak wygląda?
Kapelusz jest białawy lub szary, pokryty drobnymi dymnoszarymi albo czarnawymi włóknistymi łuskami, najciemniejszymi w środku. Blaszki są najpierw różowe, później ciemnobrązowe. Biały trzon ma duży pierścień i bulwiastą podstawę, która intensywnie żółknie.
Występowanie i sezon
Występuje w lasach liściastych, parkach, ogrodach i na żyznych poboczach. Owocniki pojawiają się latem oraz jesienią, często w grupach.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Jest grzybem trującym powodującym zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Zapach karbolu lub atramentu może być słaby na zimno, ale zwykle nasila się po uszkodzeniu i ogrzaniu.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Jest podobna do pieczarki płaskiej oraz jadalnych pieczarek leśnych. Szybkie żółknięcie podstawy i fenolowy zapach są ostrzeżeniem, nie domowym testem jadalności.
Cechy w skrócie
- szaroczarne łuski na jasnym kapeluszu
- różowe do brązowych blaszki
- żółknąca bulwiasta podstawa
- karbolowy zapach
Podsumowanie
Pieczarka szarołuskowa powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
