Pieczarka płaska - Agaricus placomyces. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Należy do grupy pieczarek wywołujących zatrucia żołądkowo-jelitowe.
Jak wygląda?
Dojrzały kapelusz jest szeroki i prawie płaski, na jasnym tle gęsto pokryty szarobrązowymi łuseczkami, z ciemnym środkiem. Wolne blaszki różowieją, a następnie stają się brązowe. Trzon ma pierścień i lekko bulwiastą podstawę, która może żółknąć.
Występowanie i sezon
Gatunek jest znany głównie z Ameryki Północnej, ale bywa wykazywany także w innych regionach. Rośnie na żyznej glebie w lasach liściastych, parkach i ogrodach latem oraz jesienią.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Należy do grupy pieczarek wywołujących zatrucia żołądkowo-jelitowe. Często towarzyszy jej fenolowy zapach oraz żółknięcie, szczególnie przy podstawie trzonu.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Może przypominać pieczarkę szarołuskową i inne ciemnołuskowe pieczarki. Rozmieszczenie geograficzne i cechy mikroskopowe są ważne, dlatego europejskie znaleziska wymagają ostrożnej weryfikacji.
Cechy w skrócie
- płaski jasny kapelusz z szarymi łuskami
- ciemny centralny dysk
- żółknięcie podstawy
- fenolowy zapach
Podsumowanie
Pieczarka płaska powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
