Pieczarka karbolowa - Agaricus xanthodermus. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Jest trująca dla przewodu pokarmowego.
Jak wygląda?
Kapelusz jest biały lub szarawy, często dość kanciasty, a po ucisku szybko żółknie. Najintensywniejsza chromowożółta reakcja pojawia się w podstawie trzonu po przecięciu. Blaszki przechodzą od różowych do czekoladowobrązowych. Występuje szeroki pierścień.
Występowanie i sezon
Rośnie w parkach, ogrodach, na trawnikach, przy drogach i w widnych lasach od późnej wiosny do jesieni. Często pojawia się w grupach lub czarcich kręgach.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Jest trująca dla przewodu pokarmowego. Może powodować nudności, wymioty, skurcze i biegunkę. Podczas ogrzewania zwykle nasila się zapach fenolu, atramentu lub środka dezynfekcyjnego.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Jadalne pieczarki również mogą nieznacznie żółknąć. O pieczarce karbolowej świadczy zestaw cech: gwałtowne żółknięcie podstawy, fenolowy zapach, kształt kapelusza i reakcja po ogrzaniu.
Cechy w skrócie
- szybkie chromowożółte plamienie
- najsilniejsza reakcja w podstawie trzonu
- fenolowy zapach
- różowe, potem brązowe blaszki
Podsumowanie
Pieczarka karbolowa powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
