Muchomor szorstki - Amanita franchetii. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Status toksykologiczny nie jest dobrze rozpoznany, a źródła podają go jako niejadalny, podejrzany lub trujący.
Jak wygląda?
Kapelusz jest żółtobrązowy, oliwkowy lub szarawy i pokryty licznymi żółtawymi, kanciastymi brodawkami. Blaszki pozostają białe. Na jasnym trzonie występuje pierścień z żółtawym brzegiem, a bulwiasta podstawa ma żółte fragmenty osłony.
Występowanie i sezon
To rzadki gatunek ciepłych lasów liściastych, związany między innymi z bukami, dębami i grabami. Owocniki pojawiają się od lata do jesieni.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Status toksykologiczny nie jest dobrze rozpoznany, a źródła podają go jako niejadalny, podejrzany lub trujący. Wobec rzadkości i możliwości pomyłki nie należy go zbierać do spożycia.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Podobne są muchomor czerwieniejący i twardawy. Muchomor szorstki ma żółtawe fragmenty osłony, ale ich kolor może blednąć, a deszcz może zmyć brodawki.
Cechy w skrócie
- żółtobrązowy lub oliwkowy kapelusz
- żółtawe kanciaste brodawki
- pierścień z żółtym obrzeżeniem
- rzadki gatunek lasów liściastych
Podsumowanie
Muchomor szorstki powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
