Muchomor porfirowy - Amanita porphyria. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Jest uznawany za niejadalny i podejrzany o toksyczność.
Jak wygląda?
Kapelusz jest szarofioletowy, purpurowobrązowy lub grafitowy, zwykle gładki albo z nielicznymi szarymi łatkami. Blaszki są białe i wolne. Trzon bywa szarawo zygzakowaty, ma nietrwały pierścień oraz zaokrągloną bulwę z wyraźnym obrzeżeniem.
Występowanie i sezon
Najczęściej rośnie w kwaśnych lasach iglastych pod świerkiem i sosną, rzadziej pod brzozą. Owocnikuje od lata do późnej jesieni.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Jest uznawany za niejadalny i podejrzany o toksyczność. Dane o konkretnych toksynach są mniej jednoznaczne niż u muchomora czerwonego, ale nie ma podstaw do konsumpcji.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Może przypominać muchomora plamistego, twardawego i cytrynowego. Analizuje się odcień kapelusza, resztki osłony, pierścień, zapach oraz kształt bulwy.
Cechy w skrócie
- szarofioletowy kapelusz
- białe wolne blaszki
- nietrwały szary pierścień
- obrzeżona bulwa
Podsumowanie
Muchomor porfirowy powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
