Muchomor oliwkowy - Amanita battarrae. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Źródłowy listing zalicza go do trujących, ale współczesne opracowania częściej opisują go jako gatunek o niepewnej lub warunkowej jadalności.
Jak wygląda?
Kapelusz jest oliwkowobrązowy, szarobrązowy lub ochrowy, z ciemniejszym środkiem i mocno prążkowanym brzegiem. Blaszki są białe i wolne. Smukły trzon ma zygzakowate szarobrązowe strefy, nie posiada pierścienia i wyrasta z workowatej pochwy.
Występowanie i sezon
Występuje w lasach liściastych i mieszanych, często pod bukiem i brzozą, na kwaśnych glebach. Owocniki pojawiają się od lata do jesieni, częściej w chłodniejszych regionach.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Źródłowy listing zalicza go do trujących, ale współczesne opracowania częściej opisują go jako gatunek o niepewnej lub warunkowej jadalności. Brak jednoznacznych danych i podobieństwo do innych muchomorów uzasadniają rekomendację, aby go nie spożywać.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Może być mylony z innymi mglejarkami, w tym muchomorem rdzawobrązowym i szarawym. Oznaczenie opiera się na wzorze trzonu, barwie kapelusza, pochwie i cechach mikroskopowych.
Cechy w skrócie
- oliwkowobrązowy kapelusz
- wyraźnie prążkowany brzeg
- brak pierścienia
- luźna pochwa u podstawy
Podsumowanie
Muchomor oliwkowy powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
