Muchomor narcyzowy - Amanita gemmata. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Jest trujący i może zawierać związki o działaniu podobnym do muchomora czerwonego.
Jak wygląda?
Kapelusz jest słomkowożółty, cytrynowy lub złocisty, zwykle z nielicznymi białymi brodawkami i prążkowanym brzegiem. Blaszki są białe i wolne. Trzon ma delikatny, łatwo zanikający pierścień oraz małą bulwę z ostrzejszym brzegiem.
Występowanie i sezon
Rośnie w lasach liściastych i iglastych, szczególnie na lekkich, piaszczystych glebach, od późnej wiosny do jesieni. Tworzy mikoryzę między innymi z sosnami i dębami.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Jest trujący i może zawierać związki o działaniu podobnym do muchomora czerwonego. Objawy neurologiczne oraz pokarmowe są nieprzewidywalne, a zawartość toksyn zmienia się między okazami.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Może przypominać żółte muchomory o odmiennym statusie, a po zmyciu brodawek staje się jeszcze mniej charakterystyczny. Ważne są prążki, pierścień, budowa bulwy i pełna podstawa trzonu.
Cechy w skrócie
- żółty błyszczący kapelusz
- nieliczne białe brodawki
- prążkowany brzeg
- delikatny pierścień i obrzeżona bulwa
Podsumowanie
Muchomor narcyzowy powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
