Muchomor królewski - Amanita regalis. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Zawiera kwas ibotenowy i muscymol.
Jak wygląda?
Kapelusz jest duży, ciemnobrązowy lub umbrowy i gęsto pokryty żółtawymi albo kremowymi brodawkami. Blaszki są białe do kremowych. Jasny trzon ma zwisający pierścień i bulwiastą podstawę z kilkoma strefami resztek osłony.
Występowanie i sezon
Tworzy mikoryzę głównie ze świerkiem, sosną i brzozą. Występuje w chłodnych lasach północnej i górskiej Europy od lata do jesieni, zwykle na kwaśnych glebach.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Zawiera kwas ibotenowy i muscymol. Zatrucie może powodować wymioty, zaburzenia równowagi, splątanie, pobudzenie, omamy, drgawki i głęboką senność. Nie nadaje się do eksperymentów ani domowej obróbki.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Przypomina ciemną odmianę muchomora czerwonego oraz muchomora plamistego. Żółtawe brodawki i strefy na bulwie pomagają, lecz deszcz może zmyć resztki osłony.
Cechy w skrócie
- ciemny brunatny kapelusz
- żółtawe brodawki
- zwisający pierścień
- bulwa z koncentrycznymi strefami
Podsumowanie
Muchomor królewski powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
