Muchomor alpejski - Amanita nivalis. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Dane o jadalności i toksyczności są niewystarczające, a część atlasów umieszcza go w grupie trujących.
Jak wygląda?
To niewielki, jasny przedstawiciel sekcji mglejarek. Kapelusz jest biały, srebrzysty lub bladoszary, z wyraźnie prążkowanym brzegiem. Blaszki są białe i wolne. Smukły trzon nie ma pierścienia, natomiast jego podstawa tkwi w luźnej workowatej pochwie.
Występowanie i sezon
Rośnie w strefie alpejskiej i arktycznej, ponad górną granicą lasu, w mikoryzie z karłowatymi wierzbami i brzozami. Owocniki pojawiają się podczas krótkiego górskiego lata.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Dane o jadalności i toksyczności są niewystarczające, a część atlasów umieszcza go w grupie trujących. Rzadkość, trudna identyfikacja i podobieństwo do innych muchomorów oznaczają, że nie należy go zbierać do jedzenia.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Podobne są inne bezpierścieniowe muchomory wysokogórskie. Rozpoznanie wymaga obejrzenia całej pochwy, kapelusza, zarodników i roślin mikoryzowych. Odcięta podstawa uniemożliwia bezpieczną ocenę.
Cechy w skrócie
- jasny kapelusz z prążkowanym brzegiem
- białe wolne blaszki
- brak pierścienia
- workowata pochwa i siedlisko alpejskie
Podsumowanie
Muchomor alpejski powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
