Mleczaj wełnianka - Lactarius torminosus. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz aktualną ocenę bezpieczeństwa. Surowa lub niewłaściwie przygotowana powoduje nudności, wymioty, ból brzucha i biegunkę.
Jak wygląda?
Kapelusz jest różowy lub łososiowy, z wyraźnymi koncentrycznymi strefami. U młodych owocników brzeg pozostaje mocno podwinięty i pokryty długimi włoskami. Blaszki są jasne i zbiegające, a po uszkodzeniu wypływa obfite białe mleczko o ostrym smaku.
Występowanie i sezon
Tworzy mikoryzę z brzozą. Spotyka się ją w lasach, parkach, na wrzosowiskach i przydrożach od lata do późnej jesieni, często na kwaśnych glebach.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Surowa lub niewłaściwie przygotowana powoduje nudności, wymioty, ból brzucha i biegunkę. W niektórych tradycjach jest przetwarzana wieloetapowo, ale nie stanowi to bezpiecznej porady dla amatora i nie zmienia jej miejsca w części ostrzegawczej atlasu.
W razie niepokojących objawów po spożyciu dzikich grzybów należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Resztki potrawy i surowe okazy warto zabezpieczyć do identyfikacji. Domowe sposoby nie zastępują oceny medycznej.
Możliwe pomyłki
Może przypominać mleczaja rydza, lecz rydz ma pomarańczowe mleczko i zielenieje, a wełnianka ma biały sok i włochaty brzeg. Blady okaz można pomylić z innymi owłosionymi mleczajami.
Cechy w skrócie
- różowy strefowany kapelusz
- silnie wełnisty podwinięty brzeg
- obfite białe ostre mleczko
- mikoryza z brzozą
Podsumowanie
Mleczaj wełnianka powinien być traktowany zgodnie z opisanym statusem i rzeczywistym poziomem ryzyka. Niepewnego okazu nie zbiera się do jedzenia, a fotografii nie należy uważać za ostateczne oznaczenie.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
