Mleczaj płowy - Lactarius helvus. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz ryzyko związane z kontaktem lub spożyciem. Jest grzybem trującym lub co najmniej zdecydowanie niejadalnym.
Jak wygląda?
Kapelusz jest suchy, matowy i delikatnie aksamitny, płowy, cynamonowy lub różowobrązowy, z płytkim zagłębieniem. Blaszki są kremowe i zbiegają na trzon. Uszkodzony miąższ wydziela niewiele bezbarwnego, wodnistego mleczka. Suszący się owocnik pachnie przyprawami, kozieradką lub lubczykiem.
Występowanie i sezon
Rośnie w wilgotnych borach, na obrzeżach torfowisk i wśród torfowców, zwykle przy świerkach, sosnach i brzozach. Owocnikuje latem i jesienią.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Jest grzybem trującym lub co najmniej zdecydowanie niejadalnym. Spożycie większej ilości może powodować nudności, wymioty, biegunkę, zawroty głowy i osłabienie. Aromat nie oznacza wartości kulinarnej.
Jeżeli doszło do spożycia i pojawiają się objawy, należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Warto zabezpieczyć resztki potrawy i surowe okazy do oznaczenia. Nie wywołuje się wymiotów bez polecenia personelu medycznego.
Możliwe pomyłki
Może przypominać inne płowe mleczaje. Przejrzyste mleczko, suchy kapelusz, zapach i podmokłe siedlisko tworzą ważny zestaw cech.
Cechy w skrócie
- płowy aksamitny kapelusz
- skąpe wodniste mleczko
- korzenny zapach po podsuszeniu
- wilgotne siedliska z torfowcami
Podsumowanie
Mleczaj płowy wymaga ostrożnego oznaczania i nie powinien być zbierany do spożycia. Fotografia może wspierać naukę, ale nie zastępuje oceny całego okazu, siedliska i konsultacji z grzyboznawcą.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
