Krowiak olszowy - Paxillus rubicundulus. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz ryzyko związane z kontaktem lub spożyciem. Nie nadaje się do jedzenia.
Jak wygląda?
Kapelusz jest oliwkowobrązowy, często asymetryczny i pokryty ciemnymi promienistymi łuseczkami. Brzeg młodych owocników silnie podwija się do środka. Gęste, zbiegające blaszki łatwo oddzielają się od miąższu i brązowieją po ucisku. Trzon bywa krótki i przesunięty względem środka.
Występowanie i sezon
Tworzy mikoryzę z olszą czarną i szarą. Rośnie na wilgotnych glebach w olsach, nad ciekami, w parkach i zaroślach od lata do jesieni.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Nie nadaje się do jedzenia. Krowiaki są kojarzone z ciężkimi reakcjami immunologicznymi i rozpadem krwinek po kolejnych ekspozycjach. Zakres danych dla tego konkretnego gatunku jest mniejszy niż dla krowiaka podwiniętego, dlatego obowiązuje zasada ostrożności.
Jeżeli doszło do spożycia i pojawiają się objawy, należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Warto zabezpieczyć resztki potrawy i surowe okazy do oznaczenia. Nie wywołuje się wymiotów bez polecenia personelu medycznego.
Możliwe pomyłki
Najbardziej podobny jest krowiak podwinięty, zwykle większy i związany z szerszym zestawem drzew. Olszowe siedlisko oraz promieniście łuskowaty kapelusz wskazują na krowiaka olszowego.
Cechy w skrócie
- oliwkowy promieniście łuskowaty kapelusz
- podwinięty brzeg
- blaszki brązowiejące po dotknięciu
- ścisły związek z olszą
Podsumowanie
Krowiak olszowy wymaga ostrożnego oznaczania i nie powinien być zbierany do spożycia. Fotografia może wspierać naukę, ale nie zastępuje oceny całego okazu, siedliska i konsultacji z grzyboznawcą.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
