Gołąbek wymiotny - Russula emetica. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz ryzyko związane z kontaktem lub spożyciem. Spożycie może wywołać szybkie nudności, wymioty, ból brzucha i biegunkę.
Jak wygląda?
Ma lśniący, szkarłatny kapelusz, zwykle z lekko zagłębionym środkiem i skórką dającą się częściowo zdjąć. Blaszki oraz trzon są białe, kruche i bez pierścienia. Miąższ ma bardzo ostry smak.
Występowanie i sezon
Rośnie na wilgotnych, kwaśnych glebach w borach i na obrzeżach torfowisk, często pod świerkami i sosnami. Pojawia się od lata do jesieni.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Spożycie może wywołać szybkie nudności, wymioty, ból brzucha i biegunkę. Nazwa dobrze oddaje typowe ryzyko, lecz intensywność zatrucia może być różna.
Jeżeli doszło do spożycia i pojawiają się objawy, należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Warto zabezpieczyć resztki potrawy i surowe okazy do oznaczenia. Nie wywołuje się wymiotów bez polecenia personelu medycznego.
Możliwe pomyłki
Czerwone gołąbki tworzą trudną grupę. Gołąbek wymiotny rozpoznaje się z uwzględnieniem ostrości, białego wysypu, siedliska i mikroskopii, nie tylko czerwieni kapelusza.
Cechy w skrócie
- szkarłatny błyszczący kapelusz
- białe kruche blaszki
- bardzo ostry miąższ
- wilgotne bory i torfowiska
Podsumowanie
Gołąbek wymiotny wymaga ostrożnego oznaczania i nie powinien być zbierany do spożycia. Fotografia może wspierać naukę, ale nie zastępuje oceny całego okazu, siedliska i konsultacji z grzyboznawcą.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
