Gołąbek czerwonofioletowy - Russula sardonia. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz ryzyko związane z kontaktem lub spożyciem. Jest niejadalny i może wywołać zaburzenia żołądkowo-jelitowe.
Jak wygląda?
Kapelusz przyjmuje odcienie purpurowe, czerwonofioletowe lub winnobrązowe, często z ciemniejszym środkiem. Blaszki są kremowe do żółtawych. Trzon bywa biały, różowy albo liliowo nabiegły. Miąższ jest bardzo ostry.
Występowanie i sezon
Rośnie przede wszystkim pod sosnami, zwykle na kwaśnych i piaszczystych glebach. Owocnikuje od lata do późnej jesieni.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Jest niejadalny i może wywołać zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Ostry smak nie jest zaproszeniem do terenowej próby, ponieważ amator może mieć do czynienia z innym gatunkiem.
Jeżeli doszło do spożycia i pojawiają się objawy, należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Warto zabezpieczyć resztki potrawy i surowe okazy do oznaczenia. Nie wywołuje się wymiotów bez polecenia personelu medycznego.
Możliwe pomyłki
Można go pomylić z licznymi fioletowymi gołąbkami. Pomocne są żółtawe blaszki, sosnowe siedlisko i reakcje chemiczne, ale pewność często wymaga mikroskopu.
Cechy w skrócie
- purpurowy lub czerwonofioletowy kapelusz
- kremowożółte blaszki
- często liliowy trzon
- występowanie pod sosną
Podsumowanie
Gołąbek czerwonofioletowy wymaga ostrożnego oznaczania i nie powinien być zbierany do spożycia. Fotografia może wspierać naukę, ale nie zastępuje oceny całego okazu, siedliska i konsultacji z grzyboznawcą.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
