Gołąbek buczynowy - Russula nobilis. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz ryzyko związane z kontaktem lub spożyciem. Ostry, piekący miąższ i możliwe dolegliwości żołądkowo-jelitowe kwalifikują go jako grzyb niejadalny lub trujący.
Jak wygląda?
Ma czerwony, różowoczerwony lub miejscami wyblakły kapelusz. Blaszki są białe i kruche, podobnie jak kredowobiały trzon. Miąższ łatwo się łamie zamiast włóknisto rozszczepiać. Skórka kapelusza może częściowo się oddzielać.
Występowanie i sezon
Tworzy mikoryzę przede wszystkim z bukiem. Spotyka się go w buczynach na kwaśnych glebach od lata do jesieni, czasem licznie w ściółce.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Ostry, piekący miąższ i możliwe dolegliwości żołądkowo-jelitowe kwalifikują go jako grzyb niejadalny lub trujący. Dawna nazwa Russula mairei nadal występuje w atlasach.
Jeżeli doszło do spożycia i pojawiają się objawy, należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Warto zabezpieczyć resztki potrawy i surowe okazy do oznaczenia. Nie wywołuje się wymiotów bez polecenia personelu medycznego.
Możliwe pomyłki
Czerwonych gołąbków jest wiele. Barwa kapelusza jest zmienna, dlatego ocenia się drzewa, smak tylko w badaniu eksperckim, wysyp zarodników oraz cechy mikroskopowe.
Cechy w skrócie
- czerwony kruchy kapelusz
- białe blaszki i trzon
- piekący miąższ
- ścisły związek z bukiem
Podsumowanie
Gołąbek buczynowy wymaga ostrożnego oznaczania i nie powinien być zbierany do spożycia. Fotografia może wspierać naukę, ale nie zastępuje oceny całego okazu, siedliska i konsultacji z grzyboznawcą.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
