Gąska żółtobrunatna - Tricholoma fulvum. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz ryzyko związane z kontaktem lub spożyciem. Uznaje się ją za niejadalną, gorzką i mogącą wywołać dolegliwości pokarmowe.
Jak wygląda?
Kapelusz jest żółtobrązowy, rdzawy lub kasztanowy, podczas wilgoci lepki i promieniście prążkowany. Blaszki mają żółtawy odcień i z wiekiem rdzawo plamią. Trzon jest żółtawy, niżej pokryty brązowymi włóknami.
Występowanie i sezon
Jest charakterystycznie związana z brzozami. Rośnie w lasach, zaroślach, parkach i na kwaśnych obrzeżach torfowisk od późnego lata do jesieni.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Uznaje się ją za niejadalną, gorzką i mogącą wywołać dolegliwości pokarmowe. Nie należy oceniać bezpieczeństwa przez próbę smaku.
Jeżeli doszło do spożycia i pojawiają się objawy, należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Warto zabezpieczyć resztki potrawy i surowe okazy do oznaczenia. Nie wywołuje się wymiotów bez polecenia personelu medycznego.
Możliwe pomyłki
Brunatne gąski są do siebie podobne. Obecność brzozy, żółtawe blaszki, rdzawienie oraz brak ostrej granicy na trzonie pomagają odróżnić ją od gąski białobrązowej.
Cechy w skrócie
- lepki żółtobrązowy kapelusz
- żółtawe blaszki
- brązowowłóknisty trzon
- mikoryza z brzozą
Podsumowanie
Gąska żółtobrunatna wymaga ostrożnego oznaczania i nie powinien być zbierany do spożycia. Fotografia może wspierać naukę, ale nie zastępuje oceny całego okazu, siedliska i konsultacji z grzyboznawcą.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
