Gąska zielonożółta - Tricholoma sejunctum. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz ryzyko związane z kontaktem lub spożyciem. Oceny jadalności były historycznie rozbieżne.
Jak wygląda?
Kapelusz jest żółty, oliwkowy lub zielonożółty, z ciemnymi promienistymi włóknami i zwykle wyraźnym garbkiem. Blaszki pozostają białawe albo bladożółte. Trzon jest jasny, czasem żółtawy przy szczycie, bez pierścienia.
Występowanie i sezon
Występuje w lasach liściastych i mieszanych, pod dębami, bukami, brzozami i innymi drzewami. Owocniki pojawiają się od lata do jesieni, często na kwaśnych glebach.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Oceny jadalności były historycznie rozbieżne. Obecnie najbezpieczniej traktować ją jako niejadalną i potencjalnie powodującą zaburzenia pokarmowe. Brakuje podstaw, aby polecać ją do zbioru.
Jeżeli doszło do spożycia i pojawiają się objawy, należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Warto zabezpieczyć resztki potrawy i surowe okazy do oznaczenia. Nie wywołuje się wymiotów bez polecenia personelu medycznego.
Możliwe pomyłki
Zielonka ma bardziej jednolity kapelusz i żółte blaszki, lecz także nie powinna być punktem odniesienia dla początkującego. Podobne bywają inne zielonkawe gąski o trudnej taksonomii.
Cechy w skrócie
- oliwkowożółty kapelusz
- ciemne promieniste włókna
- jasne blaszki
- niejednoznaczny status i zalecenie rezygnacji
Podsumowanie
Gąska zielonożółta wymaga ostrożnego oznaczania i nie powinien być zbierany do spożycia. Fotografia może wspierać naukę, ale nie zastępuje oceny całego okazu, siedliska i konsultacji z grzyboznawcą.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
