Gąska siarkowa - Tricholoma sulphureum. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz ryzyko związane z kontaktem lub spożyciem. Jest grzybem trującym lub co najmniej wyraźnie niejadalnym.
Jak wygląda?
Cały owocnik ma siarkowożółtą barwę. Kapelusz jest suchy, jedwabisty, często z ciemniejszym środkiem. Grube, dość rzadkie blaszki i trzon także pozostają żółte. Zapach bywa porównywany z gazem, smołą lub spaloną gumą.
Występowanie i sezon
Tworzy mikoryzę głównie z drzewami liściastymi, w tym bukiem i dębem, rzadziej z iglastymi. Rośnie od lata do późnej jesieni na różnych typach gleb.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Jest grzybem trującym lub co najmniej wyraźnie niejadalnym. Może powodować nudności, wymioty i biegunkę. Nieprzyjemny zapach nie zawsze jest mocny u młodych lub wysuszonych okazów.
Jeżeli doszło do spożycia i pojawiają się objawy, należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Warto zabezpieczyć resztki potrawy i surowe okazy do oznaczenia. Nie wywołuje się wymiotów bez polecenia personelu medycznego.
Możliwe pomyłki
Podobna gąska zielonka i inne żółtawe gąski różnią się barwą blaszek, zapachem oraz szczegółami kapelusza. Sam żółty kolor nie pozwala bezpiecznie oznaczyć gatunku.
Cechy w skrócie
- siarkowożółty kapelusz, blaszki i trzon
- sucha powierzchnia
- zapach gazu lub smoły
- brak pierścienia
Podsumowanie
Gąska siarkowa wymaga ostrożnego oznaczania i nie powinien być zbierany do spożycia. Fotografia może wspierać naukę, ale nie zastępuje oceny całego okazu, siedliska i konsultacji z grzyboznawcą.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
