Gąska bukowa - Tricholoma ustale. Opis i występowanie przedstawia najważniejsze cechy gatunku, jego środowisko oraz ryzyko związane z kontaktem lub spożyciem. Spożycie może prowadzić do nudności, wymiotów, bólu brzucha i biegunki.
Jak wygląda?
Ma gładki, kasztanowobrązowy lub rdzawobrązowy kapelusz, który przy wilgoci jest lepki. Blaszki są białawe, potem kremowe i często pokrywają się rdzawymi plamami. Jasny trzon stopniowo brązowieje od podstawy i nie ma błoniastego pierścienia.
Występowanie i sezon
Jest silnie związana z bukiem. Rośnie w buczynach i lasach mieszanych z udziałem buka, zwykle od września do listopada, na glebach od kwaśnych po obojętne.
Toksyczność i bezpieczeństwo
Spożycie może prowadzić do nudności, wymiotów, bólu brzucha i biegunki. Gatunek pozostaje poza koszem, nawet jeśli owocniki wyglądają świeżo i rosną w czystym lesie.
Jeżeli doszło do spożycia i pojawiają się objawy, należy skontaktować się z numerem 112 albo lekarzem. Warto zabezpieczyć resztki potrawy i surowe okazy do oznaczenia. Nie wywołuje się wymiotów bez polecenia personelu medycznego.
Możliwe pomyłki
Podobna jest gąska białobrązowa, zwykle związana z sosną, oraz kilka innych brązowych gąsek. Drzewo mikoryzowe, plamienie blaszek i struktura skórki pomagają, ale w trudnych przypadkach potrzebna jest mikroskopia.
Cechy w skrócie
- gładki kasztanowy kapelusz
- blaszki rdzawo plamiące
- brak pierścienia
- występowanie przede wszystkim pod bukami
Podsumowanie
Gąska bukowa wymaga ostrożnego oznaczania i nie powinien być zbierany do spożycia. Fotografia może wspierać naukę, ale nie zastępuje oceny całego okazu, siedliska i konsultacji z grzyboznawcą.
Poznaj także pozostałe grzyby trujące opisane w naszym atlasie.
